Zet eens twee landen zo verschillend als Nederland en Finland naast elkaar, en voeg daar nog eens een aantal jaren van gezichtsveldverruiming en academische opleiding in Londen aan toe. Het resultaat is een nogal zeldzame mengeling van zeer uiteenlopende indrukken en implicaties voor het leven.

Men moet een heel eind reizen, naar IJsland misschien, om een land te vinden wat nog meer rust, vrede en plechtige stilte biedt dan Finland. De eindeloze bevroren wildernissen, de sprankelende intensiteit van de zomer, de indrukwekkende stempel van het enorme gewicht van de gehele natuur op alle aspecten van het leven, Finland is adembenemend, tenminste voor de argeloze bezoeker die van elders komt.

Keer terug naar Holland, de mierenhoop van Europa. Met machtige buren zoals Londen, Parijs, het Ruhrgebied, de hoofdstad van de Europese Unie, Brussel, kan men dit best het zwaartepunt van Europa noemen, het middelpunt van onnoemlijk vele en verwarrend uiteenlopende activiteiten. Net zoals Los Angeles, Tokio of Hong Kong is dit alles letterlijk ook "adembenemend".

Wellicht vereist het de tijd van een heel leven voordat ik al deze onderdelen tot een harmonische eenheid kan smeden, voordat ik met volle teugen van de voordelen en rijkdom van zo'n leven genieten kan en nooit meer staar naar de andere kant van de medaille, waar een mens lijdt onder alle tegenstrijdigheden, de eindeloze druk en de nooit ophoudende eis je aan te passen, en lijdt onder gevoelens van altijd en overal een buitenlander en buitenstaander te zijn. Het lijkt me vaak toe dat ik een leven leid dat vooruit wijst naar de toekomst. Want het leven van de toekomst zal mensen in een steeds kleinere wereld steeds meer doen reizen, (culturele) grenzen doen oversteken en de eis stellen tot aanpassing, tot heroriëntering, bijscholing en het opdoen van nieuwe ideeën en overtuigingen.

Temidden van zulk een koortsachtig leven vol van afschrikwekkende uitdagingen (zoals hoe je als Nederlander Duitse les geeft in Finland, waar je nog maar net woont, terwijl je eigenlijk Engels gestudeerd hebt en alleen maar toevallig een Duitse achternaam hebt, maar het toch aanneemt om maar wat werk te hebben...), uitdagingen die je af en toe totaal de moed ontnemen en je verloren doen voelen in een moeras van problemen, die je verloren doen voelen als een wortelloze eeuwige zwerver die zich best overal verstaanbaar kan maken, maar overal en altijd enigzins gebrekkig, besloot ik in 1984, op 27-jarige leeftijd, me bezig te houden met het componeren van muziek.

Het was als een soort kalmerende therapie voor mezelf, als het vinden van een kalme haven in de angstig golvende zeeën van mijn psyche. Het was als een manier van introspectie om de diepste gevoelens in me te vinden, om de diepste roerselen in mijn ziel te vinden, om mijn eigenlijke ik te vinden.

Ik begon met het componeren zonder ook maar enige academische scholing op dit gebied genoten te hebben. De achtergrond van mijn muziek ligt puur in de emoties en ervaringen van het leven dat ik geleid heb en die ik altijd uiterst intens beleefd heb. Niet dat ik een afkeer heb van academische opleidingen. Integendeel, op de een of andere manier en op de een of andere plaats en op de meest abnormale leeftijden heb ik een overvloed aan scholing genoten en vormt die een deel van mijn achtergrond. Maar zelfs voor mezelf voelt het aan als een onzichtbaar deel van mijn achtergrond, aangezien ik een gruwelijke hekel heb aan intellectualisme en stoffige kennis om reden van de kennis.

Mijn muziek is zeker toch een combinatie van zowel een zeer voelbaar respect voor en een diep begrip van klassieke muziek als een gezonde hedendaagse trek in experimenteren met geluid en het oversteken van grenzen en het aaneensmelten van verschillende stijlen.

Het duurde niet lang voordat ik mezelf in de spiegel van mijn muziek leerde kennen als iemand die heel wat muzikaliteit bezit: alle composities komen tot me alsof ze van te voren buiten mezelf al kant en klaar bestonden, zonder dat ik met noten hoef te vechten en in een razendsnel tempo. En ook leerde ik mezelf kennen als iemand die zelfs al probeert hij het bewust niet te zijn, toch altijd hypergevoelig en emotioneel blijkt te zijn. In het diepst van mijn hart ben ik een dromende estheet die alleen geeft om Schoonheid geschreven met een hoofdletter.

Wanneer ik mezelf vergelijk met andere componisten voel ik mezelf soms te kort komen en overduidelijk geen voeling hebbend met hoofdstromen en verwachtingen van bepaalde groepen. Maar bij andere gelegenheden kan ik me ook gelukkig voelen tien jaar van mijn leven in isolatie aan de rand van de wereld gewoond te hebben. Want op die manier werd ik tot iemand die in onnozele onwetendheid gewoon z'n eigen gang kon gaan en zich nooit hoefde aan te passen aan wensen van publiek, critici of producers. Ik moest 14 jaar wachten op de tijd waarin moderne technieken en mijn financiën het mogelijk maakten mijn eigen composities ook zelf uit te geven en de wereld door te laten gaan.

Uitvindingen zoals CD's, synthesizers, computers en internet zijn voor mij als een droom die werkelijkheid wordt.

In mijn composities verleen ik buitengewoon veel aandacht aan het detail. In sommige gevallen zit ik jaren te sleutelen aan het muziekstuk dat in oorsprong in een paar uur gecreëerd werd. Het gaat dan om slechts een paar nootjes, een bepaalde "sound", een toch iets ander einde, een klein crescendo of misschien een ander accent hier en daar. Dit heeft blijkbaar te maken met een wellicht ongezonde zelfkritiek. Deze drang om iets volkomen gaafs te creëren houdt in de praktijk in dat voor iedere CD die ik uitgeef ook een CD in de prullemand terechtgekomen is. Dus ondanks wat ik eerder schreef over "intellectualisme" (waarmee ik waarschijnlijk "gevoelloosheid" bedoel), heb ik altijd het gevoel dat mijn composities het produkt zijn van een hoog gedisciplineerde geest. Er is altijd een klassieke helderheid van opzet, een zekere gereserveerdheid en een buitengewoon grote doordachtheid.

Wat ik graag doe is het verkennen van de uitersten van romantiek in de muziek. Ook dringt er regelmatig een soort van religieus verlangen of soms ook van religieuze bezordheid door in mijn werk. En altijd jaag ik een zachtgetint lyrisme na, vaak ook tederheid en innemendheid. Ik breng ook graag mijn tijd door in de droomwereld van een escapist. Ik voel me altijd aangetrokken tot's levens grote raadsels en word vaak geïnspireerd door de tranen van het leven. Ware muziek is voor mij muziek die diep ontroert.

Natuurlijk word ik er blij door als iemand mijn muziek complimenteert. De bedoeling van mijn muziek is ook je aan te grijpen, je als het ware te betoveren. Ik hoop altijd dat mijn muziek iemand stil doet staan en hem of haar dwingt te luisteren en de emoties in de muziek te confronteren. Ik hoop dat in mijn muziek de kunst verscholen ligt die in de luisteraar dezelfde gevoelens oproept als die ikzelf ervaren heb, misschien een soort van nostalgie of een verlangen naar een totaal andere wereld. En ik hoop altijd dat de muziek een verfrissend en intens plezier van esthetische schoonheid geeft.

Alle ware kunst is gemaakt in een soort esthetische staat van verrukking. De schepper ervaart ogenblikken van onverklaarbare extase en een totale fysieke opwinding.

Niet dat je je verstand verliest, maar je krijgt toegang tot een droomwereld en tot een intense eigen lichamelijkheid. Ware kunst is een perfekte eenheid van rationaliteit, droom en lichaam. Ik hoop echt dat de luisteraar ook deze zelfde grootse gevoelens ervaart.

Wij mensen leven ons leven vaak op een zeer oppervlakkig niveau. Hoewel ik me maar een klein mens voel, streef ik ernaar dat mijn muziek is als een duik in het emotionele hart van alle dingen, kunst is die de meest intense expressie van de werkelijkheid geeft, waarvan God en liefde in het centrum staan.

Terug naar begin | bestellen van CD's